ევროპული ფეხბურთის რა შაბათ-კვირა იყო! ლა ლიგის „კლასიკომ“ მოლოდინი გაამართლა: ჟოზე მოურინიოს გაწვრთნილმა „რეალმა“ „ბარსელონა“ 2:1 დაამარცხა და „კამპ ნოუზე“ შეკრებილი გულშემატკივარი გააოცა. პრემიერ-ლიგის მთავარ მატჩში „ტოტენჰემმა“ ისტორიული მოუგებელი სერია შეწყვიტა და „ჩელსის“ სტუმრად 2:0 მოუგო. „მანჩესტერ იუნაიტედის“ კრიზისი კი გაღრმავდა: გუნდმა საკუთარ მოედანზე „ბორნმუთთან“ 0:3 წააგო. შესაძლოა, ამით მაიკლ კერიკის ეპოქა „ოლდ ტრაფორდზე“ დასრულდეს.
სხვა ამბებთან ერთად, განსახილველი გვაქვს „არსენალი“, „ინტერი“, „ბაიერნი“, „ლივერპული“, „ბორუსია დორტმუნდი“ და კიდევ ბევრი გუნდი.
ორშაბათი დილაა და ფიქრისთვის რა დრო სჯობს? დავიწყოთ.
დოუსონი: „მანჩესტერ იუნაიტედი“ ჩიხშია, არ აქვს მნიშვნელობა, ვინ იქნება მწვრთნელი. მოურინიომ „რეალს“ „ბარსელონასთან“ მნიშვნელოვანი გამარჯვება მოაპოვებინა. ლინდოპი: ისაკისა და ბარკოლას წყალობით, იროალას „ლივერპულში“ საქმე დაიძრა.
ვიცი, ცოტა გადაჭარბებულად ჟღერს, ოქტომბრის ბოლომდე რამდენიმე დღით ადრე და სეზონის კიდევ დაახლოებით 28 მატჩის წინ, საჩემპიონო რბოლის „ხელახლა გახსნაზე“ საუბარი. მაგრამ რამდენიმე დღის წინ „ბარსელონას“ უპირატესობა, სტატისტიკური, ემოციური თუ აღქმული, იმდენად დიდი იყო, რომ „კლასიკოში“ „რეალთან“ გამარჯვება ჩემპიონობისთვის ბრძოლას საბოლოოდ დაასრულებდა. ასეთი სცენარის წარმოდგენა რთული არ არის.
გამარჯვების შემთხვევაში, „ბარსელონა“ ლა ლიგის ცხრილს ცხრა ქულით ჩაუდგებოდა სათავეში და „რეალ მადრიდს“ ყველა დროის ურთიერთშეხვედრებში გაუთანაბრდებოდა. ჟოზე მოურინიო საჩივრის მიზეზს იპოვიდა, ფლორენტინო პერესის „საომარი მანქანა“ კი ამ საჩივარს გააძლიერებდა. კრიტიკოსები მიუთითებდნენ, რომ გუნდს ზედიზედ სამი გასვლითი მატჩი ელოდა, შემდეგ კი სანაკრებო პაუზა, ანუ მწვრთნელის გათავისუფლების სეზონი. ლამინ იამალი „ოქროს ბურთის“ დაჯილდოების დღეს იტრაბახებდა, კილიან მბაპეს კი ისინი გააკრიტიკებდნენ, ვისაც ინდივიდუალური სტატისტიკის გუნდურ ჯილდოებთან შედარება უყვარს.
მაგრამ ეს ყველაფერი მხოლოდ ალტერნატიულ, თუნდაც სავსებით შესაძლო სამყაროში მოხდებოდა. სინამდვილეში, „რეალის“ 2:1 გამარჯვება ნიშნავს, რომ გუნდი მხოლოდ სამი ქულით ჩამორჩება. „ატლეტიკო მადრიდი“, რომელიც ორი ქულით ჩამორჩება, შესაძლოა, „ბარსელონას“ გადაასწროს, როცა 8 ნოემბერს უმასპინძლებს.
მოურინიომ კვლავ შეცვალა მოსალოდნელი სცენარი. თუმცა ეს არ გაუკეთებია ისე, როგორც წარსულში ზოგჯერ იქცეოდა: თამაშს გლადიატორულ არენად აქცევდა, მსაჯებზე ბრაზდებოდა და გამარჯვებისთვის ნებისმიერ საშუალებას იყენებდა. მან „ბარსელონას“ საკუთარ მოედანზე ფეხბურთში აჯობა.
გასაგები უნდა იყოს: ორივე გუნდს მეტი გოლის გატანა შეეძლო და მატჩის მიმდინარეობა სულ სხვაგვარი შეიძლებოდა ყოფილიყო. იამალმა ადრეული შანსი ვერ გამოიყენა, ჟერარ მარტინს ბურთის მოგერიებისას უკეთ უნდა ემოქმედა, რაფინიას კი უფრო ზუსტად დაერტყა. მეორე მხრივ, ჯუდ ბელინგემს შეეძლო, მეორე ტაიმში სრულიად თავისუფალი კილიან მბაპე გაეყვანა შეტევაში, ნაცვლად იმისა, რომ თავად გაეგრძელებინა თამაში. მბაპეს კი პირველ ტაიმში ის მომენტი არ უნდა გაეფუჭებინა. „რეალსაც“ შეეძლო, მომენტები უკეთ გამოეყენებინა. ვისაც ფეხბურთის მხოლოდ ცალკეულ ეპიზოდებად და გამორჩეულ მომენტებად განხილვა სურს, შეუძლია ეს ამბავი ნებისმიერ მხარეს შეატრიალოს.
უფრო საყურადღებოა ის, რაც „კამპ ნოუზე“ აშკარა ეპიზოდებს მიღმა ვნახეთ. მარკ კუკურელიამ და იან დიომანდემ ერთად შეაჩერეს იამალი. ბერნარდუ სილვამ, ორელიენ ჩუამენიმ და არდა გიულერმა, რომელიც მოედნის ცენტრში იწევდა, პედრისა და როდრის აჯობეს. რაფინია კი ბურთის მისაღებად უკან დახევას იძულებული გახდა. ამ დღეს მოურინიომ ჰანსი ფლიკს მწვრთნელობაში აჯობა.
„რეალის“ მწვრთნელმა ვინისიუს ჟუნიორის დისკვალიფიკაცია გუნდს სასიკეთოდ მოუბრუნა და დიომანდეს მარცხენა ფლანგზე თავისუფლად მოქმედების საშუალება მისცა, სადაც ის ყველაზე კარგად თამაშობს. ბერნარდუ სილვამ ნახევარდაცვას ხარისხი, სწორი განლაგება და ზოგჯერ საჭირო სიმკაცრეც შემატა. ტიბო კურტუას შემცვლელმა ანდრეი ლუნინმა წნეხს გაუძლო. მატჩის შემდეგ მწვრთნელმა ის გულითადად ჩაიხუტა. ფედე ვალვერდე შეიძლება მარჯვენა მცველის პოზიციის მუდმივი გამოსავალი არ იყოს, თუმცა ასეთ მატჩში თამაშის ორივე ფაზაში ძალიან ეფექტური იყო. ბელინგემი უშეცდომო არ ყოფილა, მაგრამ როდრის დიდი პრობლემები შეუქმნა, რამდენიმე საგოლე მომენტის შექმნაში მიიღო მონაწილეობა და გამარჯვების გოლიც გაიტანა. ედუარდო კამავინგა და დენზელ დუმფრისი საჭირო დროს გაკეთებული სწორი შეცვლები აღმოჩნდნენ.
ფლიკს „რეალისთვის“ პასუხი არ გაუცია, რადგან მისი საფეხბურთო სკოლა მეტოქეზე მორგებას, განსაკუთრებით საკუთარ მოედანზე, სისუსტედ მიიჩნევს. ეს მისაღებია. მაგრამ იმ ღამეს, როცა მსოფლიო ჩემპიონმა როდრიმ და პედრიმ თამაში ვერ იპოვეს, მწვრთნელისგან უფრო სწრაფ რეაგირებას ელოდნენ, სულ მცირე, შემადგენლობის მხრივ.
„ბარსელონას“ არყოფნებიც დამამძიმებელი გარემოება იყო. გუნდს უკვე აკლდა ორი განაპირა მცველი, ჟიულ კუნდე და ერიკ გარსია, შემდეგ კი ნახევარი საათის შემდეგ ჩავივე ესპარტიც დაშავდა და ალეხანდრო ბალდე შევიდა მის ნაცვლად. მატჩის მიწურულს გამარჯვებისთვის შეტევა კარგია და მის საფეხბურთო დნმ-საც შეესაბამება, თუმცა ამან გუნდი დაუცველი დატოვა და შემდგომი გადახედვისას არასაჭირო რისკად ჩანდა. „ბარსელონას“ დაცვამაც დააზარალა გუნდი, თუმცა პრობლემა იმდენად მაღალი დაცვის ხაზის არჩევა კი არა, მისი შესრულება იყო. ეს შესაძლოა მოსალოდნელიც ყოფილიყო, როცა განაპირა მცველებად ჟოაუ კანსელუ და ბალდე გყავს, რომელსაც მანამდე სულ 30 წუთი ჰქონდა ნათამაშები.
შესაძლოა, ინდივიდუალური ოსტატობაც არ ეყოთ. ჟერარ მარტინმა, რომელიც განაპირა მცველის პოზიციიდან ცენტრალურ მცველად გადაიყვანეს, ბურთი საკუთარი კარის გასწვრივ ცუდად მოიგერია. ამ დონის ფეხბურთში ეს ძნელად მისაღებია. როცა ფლიკმა სათადარიგოთა სკამს შეტევითი გაძლიერებისთვის მიმართა და გაბრიელ ჟესუსი და კარიმ ადეიემი გამოიყვანა, შეუძლებელი იყო, არ დაფიქრებულიყავი, როგორ გაანაწილა კლუბმა ზაფხულში შეზღუდული, მაგრამ ძვირფასი რესურსები.
„კლასიკო“ ნარატივის ჩამოყალიბებისა და შეცვლის შესაძლებლობაა. ორივე გუნდს შეუძლია, ამ მატჩის შემდეგ უფრო ძლიერი იყოს. „პარი სენ-ჟერმენთან“ განადგურებამ და საკუთარ მოედანზე „რეალთან“ წაგებამ „ბარსელონას“ შეიძლება შეახსენოს, რომ თითო მატჩში ოთხი გოლის გატანის მიუხედავად, სხვა ტოპკლუბებთან, ქვეყნის შიგნით თუ გარეთ, საქმე უფრო რთულადაა. მოურინიოსა და „რეალისთვის“ კი ეს შეხსენებაა, რომ ისინი მხოლოდ ვარსკვლავებით სავსე დრამა და სერიალი არ არიან: გუნდს გამორჩეული ფეხბურთელები ჰყავს, რომლებიც მწვრთნელისთვის მზად არიან ითამაშონ, ხოლო თავად მწვრთნელი კვლავ გამორჩეულია. ლა ლიგაში ჯერ კიდევ ყველაფრისთვის ბრძოლაა შესაძლებელი.
ამიტომ მაიკლ კერიკი უნდა წავიდეს, კვირას „ბორნმუთთან“ საკუთარ მოედანზე 0:3 წაგების შემდეგ. კითხვა ის კი არ არის, იმსახურებს თუ არა გათავისუფლებას, არამედ ის, შეგვიძლია თუ არა რეალისტურად წარმოვიდგინოთ, რომ „მანჩესტერ იუნაიტედი“ მის ხელმძღვანელობით საშუალო ვადაში ოდესმე იბრძოლებს ლიგის ტიტულებისა და ჩემპიონთა ლიგის მოსაგებად. ჩემი აზრით, პასუხია: არა.
საქმე მხოლოდ მის წარსულ შედეგებს, გუნდის უმოქმედობის განცდას ან კომოში შექმნილ არეულობას არ ეხება. საქმე მხოლოდ „ბორნმუთთან“ საშინელ თამაშშიც არ არის. ამ შემადგენლობას, როგორც ჩანს, კერიკის მითითებებზე რეაქცია არ აქვს. ეს მწვრთნელის საქმის მნიშვნელოვანი ნაწილია. კერიკის მიერ მოფიქრებული ტაქტიკური ხერხები არ მუშაობს და, სინამდვილეში, სასოწარკვეთილ შთაბეჭდილებას ტოვებს.
თუ გადაწყვეტ, რომ კაპიტანი ბრუნო ფერნანდეში შუა კვირაში ზედმეტი ლაპარაკისთვის დასაჯო, ბოლომდე გააკეთე: მატჩის განაცხადში საერთოდ არ შეიყვანო. ან, თუ კვირას მსგავსად სათადარიგოთა სკამზე დატოვებ, ხალხს აუხსენი, რომ დასჯილია. მაგრამ როცა ამბობ, რომ შენი საუკეთესო ფეხბურთელი, თანაც სხვებზე ბევრად უკეთესი, „მხოლოდ საფეხბურთო მიზეზებით“ არ ათამაშე, სასაცილოდ გამოიყურები. არ არსებობს „მხოლოდ საფეხბურთო მიზეზი“, რის გამოც ბრუნო ძირითად შემადგენლობაში არ უნდა იყოს. ასეთი განცხადებით მიანიშნებ, რომ ფეხბურთში არაფერი გესმის, რაც ასე არ არის, ან გადაწყვეტილება შენს გარეშე მიიღეს, რაც შემაშფოთებელი იქნებოდა.
თუმცა, კერიკის გაშვების შემთხვევაში, ის განტევების ვაცი არ უნდა გახდეს. ყველამ იცის, რომ კლუბის ერთადერთი პრობლემა ის არ არის. გულშემატკივრებმა კერიკს ტაში დაუკრეს და ფეხბურთელები დაუსტვინეს, რადგან ეს ესმით. ფეხბურთის დირექტორი ჯეისონ უილკოქსი, აღმასრულებელი დირექტორი ომარ ბერადა ან თანამფლობელი ჯიმ რეტკლიფი რომ კერიკივით მოედანზე წრე დაერტყათ, მათაც დაუსტვინებდნენ. ეს საერთო მარცხია.
ახლა ორი სავარაუდო შედეგია. ორივე ცუდია, თუმცა ერთი მეორეზე ნაკლებად ცუდია. უარესი ვარიანტია, კერიკი ახლავე ან რამდენიმე კვირაში გაუშვან, ყველა დანარჩენი თანამდებობაზე დარჩეს, გლეიზერებმა რეტკლიფის წასვლამდე საათების თვლა დაიწყონ, დროებითი მწვრთნელი მოიყვანონ, კიდევ ერთი მწვრთნელის ძიება დაიწყოს და 12 თვის შემდეგ ისევ იქ ვიყოთ, სადაც ახლა ვართ. ნაკლებად ცუდი ვარიანტია, სეზონი ჩამოწერო, კერიკით თუ მის გარეშე, და დრო ახალგაზრდა ფეხბურთელების გამოცდასა და არსებული რესურსის შეფასებას დაუთმო. პარალელურად, ზემოდან ქვემოთ, კიდევ ერთი გარდაქმნა უნდა დაიწყოს. ის რეტკლიფის წასვლით და გლეიზერების მიერ ბერადადან დაწყებული ყველაფრის შესაფასებლად დროისა და რესურსების გამოყოფით უნდა დაიწყოს.
რომელი გზაც არ უნდა აირჩიონ, პროცესი მახინჯი იქნება და „იუნაიტედის“ გულშემატკივრებს ეს „მარმოტის დღეს“ მოაგონებს.
„ტოტენჰემ ჰოტსპურისთვის“ „ჩელსისთან“ ბოლო 35 შეხვედრაში ეს მხოლოდ მეორე გამარჯვება იყო. პრემიერ-ლიგის საშინელი სტარტის შემდეგ ზედიზედ ორი მოგება ძალიან სასიამოვნოა. „ტოტენჰემმა“ რობერტო დე ძერბის სასურველი ფეხბურთი ითამაშა. „ჩელსის“ ძალიან ცუდმა თამაშმა ამას ხელი შეუწყო, მაგრამ დე ძერბის სტილის ფეხბურთი ერთგვარი უცნაური მოვლენაა: რაც უფრო მეტს თამაშობენ ასე, მით უკეთესად გამოსდით და მით უფრო ეფექტურია. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია, რომ ეს გასვლით მატჩში შეძლეს, რომელიც ტრადიციულად დაძაბული და ფიზიკური გამოდის. ამის დასტურია კოულ პალმერის წითელი ბარათი.
გოლები გვიან გავიდა. პირველი სათადარიგო მეკარე მაიკ პენდერსის საჩუქარი იყო, თუმცა საბოლოოდ ორივე გოლი დამსახურებული აღმოჩნდა. მატის ტელზე დიდი ხნის კრიტიკის შემდეგ, გულწრფელად გამიხარდა მისი გარღვევა და ზუსტი დარტყმა, რომელმაც მატჩის ბედი გადაწყვიტა.
რაც შეეხება „ჩელსის“, გუნდმა ზაფხულში ბევრის მიერ გამოთქმული ეჭვები დაადასტურა. ბევრი ყურადღებას გაამახვილებს იმაზე, რომ ჟოაუ პედროს არყოფნისას ხაბი ალონსომ თავდამსხმელის პოზიციაზე მორგან როჯერსი ათამაშა და არა ტრადიციული ცენტრფორვარდი, მაგალითად, დენი უელბეკი. თუმცა უელბეკი 35 წლისაა და „ბრენტფორდთან“ ძირითად შემადგენლობაში თამაშისას ასაკი ეტყობოდა. ალონსო მას ყოველდღე ხედავს, ამიტომ მის გადაწყვეტილებას ეჭვის გარეშე ვიღებ. „ჩელსის“ მეორე ცენტრალური თავდამსხმელი ემანუელ ემეგაც კვლავ დაშავებულია და გრძელვადიანი პროექტია. 2024-25 წლების სეზონის შემდეგ მას თითქმის არ უთამაშია და გოლი არ გაუტანია. ეს შემადგენლობის აწყობის პრობლემაა.
ჩემი აზრით, „ჩელსის“ მთავარი პრობლემა ნახევარდაცვაა. საკუთარ მოედანზე „ტოტენჰემისთვის“ ბურთის 69% დათმობა თავიდანვე პრობლემაა, რადგან მეტოქეს მის ძლიერ მხარეებზე თამაშის საშუალებას აძლევს. გარდა ამისა, ტოპკლუბი კვირიდან კვირამდე ასე არ უნდა თამაშობდეს. ამ სეზონში „ჩელსის“ ბურთის ფლობის უპირატესობა მატჩების ნახევარზე ნაკლებში ჰქონდა. აქაც შემადგენლობის აწყობა კითხვის ნიშნის ქვეშ დგას: მოედნის ამ მონაკვეთში „ჩელსის“ ფეხბურთელები აკლია, იმის მიუხედავად, რამდენად კარგია მოიზეს კაისედო. როცა გამოსავლად 36 წლის ჯორდან ჰენდერსონის ზედიზედ ოთხჯერ ძირითად შემადგენლობაში დაყენება გესახება, ან სერიოზული პრობლემა გაქვს, ან არასწორ კითხვას სვამ.
ბოლოს, პალმერზე, რომელიც მატჩის დასრულებამდე 10 წუთით ადრე მეორე ყვითელი ბარათით გააძევეს. სიმართლე რომ ითქვას, მას პირველი ყვითელიც შეეძლო მიეღო, როცა მიწაზე მწოლიარე მატეუს ფერნანდეშს შეეჯახა. მსაჯის მიმართ ნათქვამი მისი „რა?! რა?!“ აშკარა გაღიზიანებას გამოხატავდა. ამ ამბის გაზვიადება არ ღირს, პალმერი იშვიათად იქცევა უდისციპლინოდ, მაგრამ ეს კარგი სანახავი არ ყოფილა.
10. „არსენალმა“ „ევერტონთან“ მოგებულ მატჩში შარშანდელი თამაში გაიხსენა. დამამცირებელი განზრახვის გარეშე ვიტყვი, რომ 2:0 მოგებულ მატჩში ორივე გოლი სტანდარტული მდგომარეობიდან გავიდა და ამის უგულებელყოფა რთულია. შარშან გუნდმა ყველა ტურნირზე 36 გოლი გაიტანა სტანდარტული მდგომარეობიდან, მათგან 25 პრემიერ-ლიგაში. სტანდარტულების სპეციალისტი ნიკოლა ჟოვერი კი ყველასთვის ცნობილი გახდა. შაბათის გოლები ამ სეზონში პირველი ორი იყო, თუმცა პირველი მეტოქის ცუდმა დაცვამაც განაპირობა. მანამდე „არსენალს“ ზედიზედ 12 მატჩში გოლი არ ჰქონდა გატანილი სტანდარტული მდგომარეობიდან. ეს სტანდარტულების მნიშვნელობას არ აკნინებს, მაგრამ შემთხვევითობა ნამდვილად მნიშვნელოვან როლს თამაშობს.
აშკარაა, რომ მიკელ არტეტა ამ სეზონში სხვაგვარ ფეხბურთს ათამაშებს, აღიარებს ამას თუ არა. შესაძლოა, მიზეზი ისიც იყოს, რომ გუნდის სამი უმთავრესი შემტევი ნიჭი, ბუკაიო საკა, მარტინ ოდეგორი და კაი ჰავერცი, უმეტესწილად ჯანმრთელები არიან და კარგ ფორმაში თამაშობენ, შარშანდლისგან განსხვავებით.
კომენტარი (0)
გაგვიზიარე შენი აზრი.
კომენტარები ავტომატურად მოწმდება.
აზრის გასაზიარებლად შექმენი ანგარიში ან შედი.
კომენტარები ჯერ არ არის. დაწერე პირველი.