ღაზაში მყიფე ცეცხლის შეწყვეტიდან ერთი წელი გავიდა

ფატიმა აბდელ-მაჯიდ აბუ უდა კამერის წინ პლანშეტს აჩვენებს. ეკრანზე მუქი ნაცრისფერი ორსართულიანი სახლი ჩანს, რომელსაც ბრტყელი სახურავი აქვს. აბუ უდა ამბობს: „ეს ჩვენი სახლია, სადაც ადრე ვცხოვრობდით. მზად ვართ, მის ნანგრევებს დავუბრუნდეთ“.

62 წლის ქალი თეთრ კარავში, იატაკზე ზის. კარვის კედელზე დამაგრებულ კაუჭზე დიდი ლურჯი ნაგვის ტომარა კიდია, გვერდით კი წითელი ჭილოფი დევს. აბუ უდა როიტერსის (Reuters) ჟურნალისტს უყვება, რომ ისრაელის სამხედრო შეტევის გამო ნამდვილი სახლის დატოვება მოუხდა. შეტევა 2023 წლის 7 ოქტომბერს დაიწყო.

ფატიმა აბდელ-მაჯიდ აბუ უდა ღაზის ქალაქში, დროებით ბანაკში, თავისი კარვის წინ ცეცხლზე ჩაის ამზადებს. მისთვის ეს ვითარება აუტანელი გახდა და ომის გარეშე ცხოვრება სურს.

გაეროს მონაცემებით, აბდელ-მაჯიდ აბუ უდას მსგავსად, ღაზის სექტორში დაახლოებით 1,5 მილიონი ადამიანი კარვებში ან დროებით თავშესაფრებში ცხოვრობს. ქალი ოჯახთან ერთად ღაზის ქალაქში მოწყობილ დროებით ბანაკს აფარებს თავს. იქ მიწა ქვიშიანია, კარვებს შორის კი გასაშრობად ტანსაცმელი კიდია.

აბდელ-მაჯიდ აბუ უდა ამბობს: „მთელი ზაფხული ჯოჯოხეთში ვიცხოვრეთ, ახლა კი, ცივ სეზონზე, ერთგვარ საყინულეში ვცხოვრობთ“. მისი თქმით, კარვები მთლიანად გაცვეთილია. ქალი დასძენს: „ვირთხები, თაგვები, მღრღნელები, მწერები, ყველაფერი აქაა. ღამით ვერ ვიძინებთ“.

ღაზის სექტორიდან სხვა ადამიანებიც ამბობენ, რომ ისრაელის არმიის თავდასხმების გამო ღამით ვერ იძინებენ. ცეცხლის შეწყვეტა ოფიციალურად ერთი წელია მოქმედებს. ამის მიუხედავად, ღაზის ჯანდაცვის უწყებების მონაცემებით, გასულ წელს თავდასხმების შედეგად 1 400-ზე მეტი პალესტინელი დაიღუპა.

ღაზაში წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტის (International Committee of the Red Cross) წარმომადგენელი ამანი ალ ნაუოკი ამბობს, რომ თავდაპირველად ცეცხლის შეწყვეტა ადამიანებისთვის იმედის ნაპერწკალი იყო. ალ ნაუოკი დასძენს: „მაგრამ მათ სურთ, რომ ცეცხლის შეწყვეტა ადგილზე შესრულდეს. მათ ყოველდღიურ ცხოვრებაში ხელშესახები გაუმჯობესების დანახვაც სურთ. ეს მათთვის მნიშვნელოვანია“.

ღაზის სექტორში საცხოვრებელი პირობები კვლავ კატასტროფულია. ალ ნაუოკის თქმით, ომში ოჯახის წევრების დაკარგვის შემდეგ ადამიანებს მძიმე მდგომარეობაში უწევთ ცხოვრება. მათ ირგვლივ მუდმივად ნანგრევები და განადგურებული შენობებია.

ალ ნაუოკი გაცვეთილ კარვებში ცხოვრების შესახებაც საუბრობს. ადამიანებს ნაგავს, საკანალიზაციო წყლებს, მავნებლებსა და ინფექციის საფრთხესთან გამკლავება უწევთ. ის ამბობს: „მაგალითად, წყლის ხელმისაწვდომობის მხრივ, ღაზაში ბევრი ოჯახისთვის წყალმომარაგება უზრუნველყოფილი არ არის. წყალი მათთვის კვლავ მიუწვდომელია, რადგან ბრძოლებმა შესაბამისი ინფრასტრუქტურა ძლიერ დააზიანა“.