აშშ ჩინეთის გვერდის ავლით 14-მილიარდიან ინტერნეტკაბელს აფინანსებს

ოპერატორები და მზღვეველები უპირატესობას ანიჭებენ კაბელებს, რომლებიც სამხრეთ ჩინეთის ზღვას გვერდს უვლის. ჩინეთი ზღვის დიდ ნაწილზე სუვერენიტეტს აცხადებს. მისი პრეტენზიები ვიეტნამის, ბრუნეის, ინდონეზიის, მალაიზიისა და ფილიპინების მსგავს მოთხოვნებს კვეთს. ჩინეთის შიდა რეგულაციების თანახმად, ქვეყნის „შიდა წყლებში, ტერიტორიულ ზღვასა და კონტინენტურ შელფზე“ საკაბელო სამუშაოებს წინასწარი ნებართვა და შეტყობინება სჭირდება.

ჰემრაჯანიმ განმარტა: „წყალქვეშა კაბელებს რეგულარული ტექნიკური მომსახურება სჭირდება. კაბელის გათიშვის შემთხვევაში, ის დაუყოვნებლივ უნდა შეკეთდეს. ამიტომ დამატებითი გაურკვევლობისა და სირთულეების გამო, საკაბელო ოპერატორები და მზღვეველები სამხრეთ ჩინეთის ზღვის თავიდან აცილებას ამჯობინებენ“.

ბლუმბერგის მიერ მოყვანილი შეფასებების თანახმად, ტაილანდისა და აშშ-ის დამაკავშირებელი კაბელის მშენებლობა 14 მილიარდ დოლარზე მეტი დაჯდება. კაბელმა შესაძლოა ინდონეზიაზე, სინგაპურზე, მალაიზიაზე, ვიეტნამსა და ფილიპინებზეც გაიაროს. USTDA-ს საკუთარი ხარჯთაღრიცხვა არ გამოუქვეყნებია. მომავალ პროექტს ტაილანდის სახელმწიფო სატელეკომუნიკაციო კომპანია National Telecom (NT) ხელმძღვანელობს. კომპანია კაპიტალის მოზიდვას აზიის მეზობელი ქვეყნებიდან თანაინვესტორების საერთაშორისო კონსორციუმის მეშვეობით გეგმავს.

მუჰამადმა თქვა: „გავრცელებული ინფორმაციით, როგორც აშშ, ისე ჩინეთი სამხრეთ ჩინეთის ზღვის გარშემო შესაძლო სამხედრო კონფლიქტისთვის ემზადება. ახალი წყალქვეშა კაბელების მიერ სამხრეთ ჩინეთის ზღვისთვის გვერდის ავლას პრაქტიკული და ეკონომიკური აზრი აქვს“.

ეს ვაშინგტონის პირველი მცდელობა არ არის, რომ წყალქვეშა კაბელებმა ჩინეთს გვერდი აუაროს. Pacific Light Cable Network-ის (PLCN) პროექტი 2015 წელს დაიწყო და მას აშშ-ის ტექნოლოგიური გიგანტები, Meta და Google, უჭერდნენ მხარს. თავდაპირველად კაბელს აშშ-ის კალიფორნიის შტატი ჰონკონგის ღრმა წყლების ყურესთან უნდა დაეკავშირებინა. 2020 წელს ვაშინგტონმა აშშ-სა და ჰონკონგს შორის კავშირი დაბლოკა. მიზეზად PLCN-ის ჩინეთში დაფუძნებულ მშობელ კომპანიასთან, Dr. Peng Telecom & Media Group-თან, კავშირით გამოწვეული ეროვნული უსაფრთხოების შეშფოთება დასახელდა. ახლა კაბელი აშშ-ს ტაივანსა და ფილიპინებთან, ამერიკის ორივე მოკავშირესთან, აკავშირებს.

სხვა ტრანსწყნაროკეანური სისტემები, მათ შორის Bifrost და Echo, უფრო სამხრეთით, სულავესის ზღვის გავლით გადის. ისინი აშშ-ს სინგაპურსა და ინდონეზიასთან აკავშირებს.

ჩინეთიც საკუთარი საკაბელო ქსელის შექმნას ცდილობს. როიტერსმა 2023 წელს გაავრცელა ინფორმაცია, რომ ჩინეთის სახელმწიფო სატელეკომუნიკაციო კომპანიები 500 მილიონი დოლარის ღირებულების წყალქვეშა ოპტიკურ-ბოჭკოვან ინტერნეტქსელს ქმნიდნენ. ქსელს აზია, ევროპა და ახლო აღმოსავლეთი უნდა დაეკავშირებინა.

თუმცა კაბელები ისტორიის მხოლოდ ნაწილია. წყალქვეშა კაბელები საბოლოოდ ნაპირს საკაბელო სადგურების გავლით უკავშირდება. იქიდან ისინი ადგილობრივ ინფრასტრუქტურას უერთდება.

სინგაპურის ეროვნული უნივერსიტეტის უფროსმა ლექტორმა ალექს კაპრიმ დაასკვნა: „ვაშინგტონი წყალქვეშა და სახმელეთო ინფრასტრუქტურის მთელ ეკოსისტემაზე გავლენისა და კონტროლის გაფართოებას კიდევ უფრო გააძლიერებს. ჩინეთიც საკუთარი წყალქვეშა კაბელების ასაშენებლად ჩქარობს. შედეგად, დაზარალებულ ქვეყნებს შეიძლება ორი პარალელური ტექნოლოგიური სისტემის მიღება მოუწიოთ. ალტერნატივა მხარის არჩევა იქნება, რაც ვაშინგტონის მკაფიოდ გაცხადებული მიზანია“.

თემებიმუჰამად ფაიზალ ბინ აბდულ რაჰმანიაშა ჰემრაჯანიაშშ-ის ვაჭრობისა და განვითარების სააგენტონანიანგის ტექნოლოგიური უნივერსიტეტიNational TelecomPacific Light Cable Networkაშშჩინეთიტაილანდისამხრეთ ჩინეთის ზღვა

გამოქვეყნდა 22 სექტემბერი, 2026