„ხელოვნური ინტელექტის ოპეკის“ შექმნა ნაკლებად სავარაუდოა

წარმოიდგინეთ სამი კონკურენტი აღმასრულებელი დირექტორი, რომლებიც შიშობენ, რომ მათმა პროდუქტმა ადამიანები შეიძლება დახოცოს. ისინი სატელეფონო კონფერენციას მართავენ, რათა საქმიანობის დროებით მთლიანად შეჩერება განიხილონ. შემდეგ საქმეში იურისტები ერთვებიან.

ასე მოხდა 2020 წლის მარტში. General Motors-ის, Ford-ისა და Fiat Chrysler-ის აღმასრულებელი დირექტორები COVID-19-თან დაკავშირებული შიშის გამო წარმოების შეჩერების კოორდინირებას ცდილობდნენ. იურისტებმა ისინი გააფრთხილეს, რომ ამით შესაძლოა ანტიმონოპოლიური წესები დაერღვიათ. ირონია აშკარა იყო. პანდემიის ეკონომიკურ ზარალზე ჩემს წიგნში დავწერე: „კანონებმა, რომლებიც მუშაკების დასაცავად შეიქმნა და კომპანიებს ხელფასების შესამცირებლად ან სამუშაო საათების გასაზრდელად შეთანხმებას უკრძალავს, ახლა ისინი შესაძლოა საფრთხეში ჩააგდოს“. ეს იმის მტკიცებულებაა, რომ ხელოვნური ინტელექტის გამოჩენამდეც უხვად ვიყენებდი გრძელ ტირეებს. ნუ გამოიყენებთ ჩემზე Pangram-ს. სამართლებრივი შეშფოთება სწრაფად უკუაგდეს, დეტროიტის ქარხნები გაჩერდა და ადამიანები საფრთხეს აარიდეს.

დღეს საფრთხეს მავნე ხელოვნური ინტელექტის აგენტების ჯგუფები ქმნის. ამჯერად საუბარია აღმასრულებელ დირექტორებზე, რომლებიც მოწინავე ხელოვნური ინტელექტის ლაბორატორიებს მართავენ. სამართლებრივმა წვრილმანებმა უსაფრთხოებაზე გადაუდებელი საუბარი შეიძლება შეაფერხოს. დარიო ამოდეიმ ანტიმონოპოლიური წესებიდან „ვიწრო“ გამონაკლისი მოითხოვა, რათა კომპანიებს ხელოვნური ინტელექტის მოდელების განვითარების შენელების კოორდინირება შეძლებოდათ. ამან დებატები გამოიწვია, იყენებს თუ არა ინდუსტრია მოახლოებული კატასტროფის საფრთხეს კონკურენტებისთვის გზის ჩასაკეტად.

ეს სულელური მოსაზრებაა. ეს ადამიანები ხელოვნური ინტელექტის უსაფრთხოებაზე დიდი ხანია საუბრობენ. გასულ კვირას არავის გაუღვიძია, პირველადი საჯარო შეთავაზების გეგმებისთვის არ შეუხედავს და არ გადაუწყვეტია, რომ ეგზისტენციური რისკი კარგი რეკლამაა.

თუმცა „ხელოვნური ინტელექტის ოპეკის“ შექმნა მაინც ნაკლებად სავარაუდოა. მარკ ცუკერბერგს მასში მონაწილეობა ნამდვილად არ სურს. დაუნდობელი კონკურენცია ტექნოლოგიური კომპანიების ხელმძღვანელებში თითქოს ჩაშენებულია. ისინი იმდენად მდიდრები არიან, რომ გამარჯვება არ სჭირდებათ, მაგრამ ყოველ დილით მაინც ერთმანეთის განადგურების სურვილით იღვიძებენ. თუ კარტელის მსგავსი ქცევა მაინც წარმოიშობა, ის, სავარაუდოდ, ფასების შეთანხმებულად განსაზღვრას ნაკლებად დაემსგავსება. უფრო მეტად ის ავიაკომპანიების ინდუსტრიას დაემსგავსება, რომელიც საიმედოობითა და მომსახურების პაკეტში შეტანილი დამატებებით კონკურირებს, რადგან ძირითადი პროდუქტი ფართოდ ხელმისაწვდომ ერთგვაროვან საქონლად იქცევა. აღსანიშნავია, რომ ავიაკომპანიები უსაფრთხოებით არასდროს კონკურირებენ. ავიაკატასტროფები ყველასთვის საზიანოა.