ზვერევმა შელტონი დაამარცხა, აშშ-ის 23-წლიანი მოლოდინი გრძელდება

აშშ-ის ღია პირველობის ფინალში დებიუტანტი ბენ შელტონი ალექსანდერ ზვერევთან ოთხ სეტში დამარცხდა. ამ შედეგმა არტურ ეშის სტადიონზე შეკრებილი ადგილობრივი გულშემატკივრები იმედგაცრუებული დატოვა. გერმანელმა, რომელთანაც შელტონს ცუდი პირადი მაჩვენებელი აქვს, კარიერაში მეორე დიდი სლემის ტიტული მოიპოვა. მას ამისთვის იანიკ სინერთან ან კარლოს ალკარასთან შეხვედრა არ დასჭირვებია. ამერიკელ კაცს დიდი სლემი ბოლოს ენდი როდიკმა მოუგო, 2003 წლის აშშ-ის ღია პირველობაზე, როცა შელტონის პირველ დაბადების დღემდე ერთი თვე რჩებოდა.

ფინალის შემდეგ შელტონმა თავის გუნდსა და ნიუ-იორკში შეკრებილ გულშემატკივრებს მადლობა გადაუხადა. მან ვერცხლის სინია იღლიაში ამოიდო და დამწუხრებული სახით დატოვა კორტი. შელტონმა პრესკონფერენციაზე თქვა: „იმედგაცრუებული ვარ დღევანდელი შედეგით. მიხარია ის პროგრესი, რომელსაც, ჩემი აზრით, მივაღწიე. მაგრამ, დიახ, ეს 100%-ით მტკივნეულია“.

ამერიკელი კაცის მიერ დიდი სლემის მოგების მოლოდინი დაახლოებით 15 წლის განმავლობაში ძლიერდებოდა. ჯერ ამ ტვირთს თავად როდიკი ატარებდა, როცა ტურნირებს როჯერ ფედერერი და რაფაელ ნადალი დომინირებდნენ. შემდეგ იმედები მარდი ფიშს, ჯონ ისნერსა და ჯეკ სოკს დაუკავშირეს. მოგვიანებით ამერიკულმა მედიამ და გულშემატკივრებმა თითქმის მიატოვეს ოცნება, რომ ადგილობრივი მოთამაშე ნოვაკ ჯოკოვიჩის გამოჩენით ჩამოყალიბებულ „დიდ სამეულს“ დაუპირისპირდებოდა. ამ ჯგუფთან ახლოს ენდი მარეიც იდგა.

აშშ-ის ღია პირველობა ახალგაზრდა ამერიკელების წარმოჩენას წარსული წარმატებების გახსენებას უთავსებდა. ტურნირი ასევე ამერიკელი ქალების მიღწევებზე აკეთებდა აქცენტს. როდიკის გამარჯვების შემდეგ მათ აქ ერთეულთა თანრიგში ექვსი ტიტული მოიპოვეს. მიუხედავად ამისა, ამერიკელი კაცები ვეღარ აღწევდნენ არტურ ეშის, სტენ სმითის, ჯონ მაკინროის, ჯიმი კონორსის, ანდრე აგასისა და პიტ სამპრასის დონეს.

როდიკმა შარშან თავის პოდკასტში თქვა: „პირველი, ახლა უკვე ამაზე ლაპარაკი მძულს. მეორე, მძულს, რომ სხვა მოთამაშეებსაც უწევთ ამაზე საუბარი. მესამე, მძულს, რომ, მაგალითად, ჯონ მაკინროის უწევს ამაზე ლაპარაკი. ღმერთო ჩემო, მან ბევრი მოიგო. მე ერთი მოვიგე“.

როცა „დიდი სამეულის“ ეპოქა სინერისა და ალკარასის „დიდმა ორეულმა“ შეცვალა, დიდი ამერიკული იმედის ძიება შესუსტდა. ფრენსის ტიაფოს გზა, ჩოგბურთის კლუბის საწყობში ძილიდან პირველი შავკანიანი პრეზიდენტისა და პირველი ლედის მხარდაჭერამდე, შთამაგონებელ ამბად იქცა. ტეილორ ფრიცის 2024 წლის ფინალში გასვლაც სასიხარულო მოვლენა იყო. შემდეგ კი გამოჩნდა შელტონი.

შელტონს ნებისმიერ სპორტში შეეძლო წარმატების მიღწევა. ოჯახის ჩოგბურთული წარსულის გამო, ის მოზარდობამდე ამ თამაშს ეწინააღმდეგებოდა. მამამისი ბრაიანი მსოფლიოს 55-ე ჩოგანი იყო და როლან გაროსის შერეულ წყვილთა ფინალში ითამაშა. დედამისი წარმატებული ახალგაზრდა მოთამაშე იყო, ხოლო ბიძა, ტოდ უიტსკენი, მსოფლიოს საუკეთესო 50 ჩოგბურთელს შორის შედიოდა.