ენრიკ მასმა ვუელტა მოიგო და ესპანეთის 12-წლიანი ლოდინი დაასრულა

კითხვა: გამარჯვების შემდეგ თანაგუნდელებს ვახშამზე რა უთხარით?

პასუხი: რაღაც ვუთხარი, მაგრამ ეს უკვე უფრო პირადული საკითხია.

კითხვა: გუნდში გამართული რომელიმე საუბარი ან მომენტი განსაკუთრებით დაგამახსოვრდათ?

პასუხი: 23 დღის განმავლობაში ბევრი ღირებული მომენტი და საუბარი გვქონდა. ძალიან კონცენტრირებულები უნდა ვყოფილიყავით და ყურადღება არასდროს მოგვედუნებინა. ყველაზე მნიშვნელოვანი მომენტი ავტობუსში გამართული შეხვედრა იყო. თანაგუნდელებმა და დირექტორებმა ეტაპების მოგების მცდელობის დროებით გვერდზე გადადება გადაწყვიტეს. შესანიშნავი ველომრბოლელები გვყავდა და ეტაპების მოგება შეგვეძლო, თუმცა ყველამ ერთი მიზნისთვის მუშაობა აირჩია. ეს გარდამტეხი მომენტი იყო.

კითხვა: ეს იმ დღეს მოხდა, როცა წითელი მაისური პირველად მოირგეთ?

პასუხი: ზუსტად არ მახსოვს, რადგან ბევრი დღე გავიდა, თუმცა, ვფიქრობ, იმ დღეს დაემთხვა. მაშინ უკვე უკეთ ვიცოდით, რომ კარგ ფორმაში ვიყავი და ვუელტის მოგება შეიძლებოდა. დიდი ტური მრავალი წლის განმავლობაში არ მოგვეგო. იმავე დღეს აიტანაზეც გავიმარჯვეთ.

კითხვა: სიმეონეს „თითო მატჩზე კონცენტრირების“ ტაქტიკის ყოველდღიურად გამოყენება დაგეხმარათ?

პასუხი: ვფიქრობ, დიახ. წითელი მაისურის მოპოვების შემდეგ ეს ძალიან დაგვეხმარა.

კითხვა: ყველა თანაგუნდელმა თავი გადადო, თუმცა აღმართზე განსაკუთრებით რაულ გარსია პიერნა (Raúl García Pierna) დაგეხმარათ. რას ამბობს ეს მის პიროვნებაზე?

პასუხი: ყველამ უზარმაზარი სამუშაო შეასრულა. დროის მოგება რაულთან ერთად მოვახერხე, თუმცა მის დახმარებამდე სხვების ძალიან მნიშვნელოვანი სამუშაო სრულდებოდა. ყველამ თავი გადადო და საბოლოოდ ამად ღირდა.

პასუხი: დიახ, ნამდვილად. ასაკის მატებასთან ერთად ტირილი უფრო მიჭირს. ახალგაზრდობაში ეს უფრო ადვილი იყო. ახლა, როცა ყველაფერი გავიაზრე, ალბათ კიდევ რამდენიმე ცრემლს დავღვრი.

კითხვა: წითელი მაისურის პირველად მორგებისას თქვით, რომ მას არ იმსახურებდით, რადგან პოგაჩარი დაეცა. მისი დაცვის შემდეგ ფიქრობთ, რომ დაიმსახურეთ?

პასუხი: დიახ, ვფიქრობ, რომ დავიმსახურეთ. ვუელტის დაწყებიდან მხოლოდ ერთი რთული დღე გვქონდა. ეს ანდორაში მოხდა, როცა ტადეიმ შთამბეჭდავი შეტევა განახორციელა. მან ფინიშამდე 50 კილომეტრით ადრე მარტო შეუტია და ეტაპი მოიგო. დანარჩენ დღეებში ყოველთვის სათანადო პოზიციაზე და კარგ ფორმაში ვიყავით.

კითხვა: რას ფიქრობდით, როცა წითელი მაისური პირველად ჩაიცვით?

პასუხი: ემოციების ნაზავი იყო. თავიდან მისი მიღება მიჭირდა, რადგან ლიდერობა მეტოქის დაცემის შედეგად მოვიპოვე. მეორე დილით, რბოლისწინა შეხვედრაზე, ამაზე ვისაუბრეთ. მაშინ უკვე მაისურის მფლობელები და რბოლის ლიდერები ვიყავით, ამიტომ მომხდარი წარსულში უნდა დაგვეტოვებინა. შემდეგ ფიქრობ, რომ ბავშვობიდან ასეთ მაისურს ელოდი. საბოლოოდ ყველაფერი კარგად დასრულდა.