კურსკში დაკარგული ასობით ადამიანის ახლობლები პასუხებს ეძებენ

ლიუბოვი ამბობს, რომ დედის დარწმუნებას ცდილობდა, სუჯის რაიონში მდებარე სოფელი დაეტოვებინა. მისი თქმით, დედამ რუსეთის სახელმწიფო ტელევიზიის „პროპაგანდის“ გამო არ მოუსმინა. რუსეთის ხელისუფლების შეფასებით, უკრაინის სამხედროების მიერ დაკავებულ დასახლებებში დაახლოებით 2 000 ადამიანი დარჩა. ლიუბოვი იხსენებს: „სახელმწიფო არხები მაყურებლებს არწმუნებდნენ: ყველაფერი კონტროლს ექვემდებარება, ორი ან სამი დღე და ყველაფერი ძველებურად იქნება“.

ლიუბოვს დღემდე არ ესმის, რატომ ვერ შეაჩერა რუსეთის ხელისუფლებამ უკრაინელი სამხედროები. ისინი 2024 წლის აგვისტოში ორ სასაზღვრო გამშვებ პუნქტს დაეუფლნენ, დაახლოებით 40 ადამიანი ტყვედ აიყვანეს და რუსი სამხედროების კოლონა დაბომბეს. ექვს დღეში უკრაინის ძალებმა რუსეთის ტერიტორიის 777 კვადრატულ კილომეტრზე მეტი დაიკავეს. მათი მიზანი ფრონტზე შეტევისგან რუსეთის ძალების სხვა მიმართულებით გადაყვანა იყო. მომდევნო რვა თვის უმეტეს ნაწილში მობილური და ინტერნეტკავშირი გათიშული იყო.

რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტრო უკრაინას არაერთხელ ადანაშაულებდა მშვიდობიანი მოსახლეობის წინააღმდეგ ომის დანაშაულებში. კიევმა ბრალდებებს სრულიად უსაფუძვლო უწოდა. თითქმის 200-მა რუსმა ვოლოდიმირ ზელენსკის, ვლადიმერ პუტინსა და გაეროს წერილით ჰუმანიტარული დერეფნის მოწყობა სთხოვა. დერეფანი არ გახსნილა. გვიან შემოდგომაზე რუსეთის ძალები ტერიტორიის დასაბრუნებლად იბრძოდნენ.

ლიუბოვმა და სხვა დაკარგულთა ახლობლებმა ჯგუფები შექმნეს. ერთმა მცხოვრებმა უკრაინის სამხედროებისა და ჟურნალისტების ვიდეოებში ნანახი ადამიანების სია შეადგინა. შემდეგ მან სავარაუდოდ დაღუპულთა და მათი დაკრძალვის ადგილების აღრიცხვა დაიწყო. მალე სიაში დაახლოებით 1 000 სახელი იყო. ლიუბოვმა დახმარებისთვის წითელ ჯვარსა და კურსკის შინაგან საქმეთა სამინისტროს მიმართა, თუმცა პასუხი ვერ მიიღო.

2025 წლის დასაწყისში რუსეთის ადამიანის უფლებათა კომისარმა 517 დაკარგული მცხოვრების სია გამოაქვეყნა. მასში დაკარგულთა და მათი მაძიებლების სახელები ერთმანეთში იყო არეული. ოჯახებმა ამას „სახეში გარტყმა“ უწოდეს. ერთმა ქალმა, რომლის მშობლებიც დაიკარგნენ, თქვა: „ასეთი რამის გამოქვეყნება არაკომპეტენტურობისა და ადამიანებისადმი ელემენტარული უპატივცემულობის მწვერვალია“.

2024 წლის ბოლოს მძიმე ბრძოლები მიმდინარეობდა სოფელ დარინოში, საიდანაც ლიუბოვი და დედამისი იყვნენ. ხელისუფლების ცნობით, სოფლის 90% განადგურდა. რუსეთის სამხედროებმა სოფელზე კონტროლი აღადგინეს და გადარჩენილთა თუ დაღუპულთა ცხედრების გამოყვანა დაიწყეს.

ერთ-ერთი ევაკუირებული ლიუბოვს დაუკავშირდა და უთხრა, რომ ბოლო კვირებში დედამისთან ცხოვრობდა. ქალის თქმით, ლიუბოვის დედა გაურკვეველ ვითარებაში მიღებული თავის ტრავმის შემდეგ გარდაიცვალა. ომის პირობებს კიდევ რამდენიმე ხანდაზმული ადამიანი ემსხვერპლა.