კურსკში დაკარგული ასობით ადამიანის ახლობლები პასუხებს ეძებენ

ერთ-ერთი ევაკუირებული ლიუბოვს დაუკავშირდა და უთხრა, რომ ბოლო კვირებში დედამისთან ცხოვრობდა. ქალის თქმით, ლიუბოვის დედა გაურკვეველ ვითარებაში მიღებული თავის ტრავმის შემდეგ გარდაიცვალა. ომის პირობებს კიდევ რამდენიმე ხანდაზმული ადამიანი ემსხვერპლა.

ლიუბოვი დედის ცხედრის გამოყვანას ამაოდ ელოდა. სხვა ოჯახებმა არც კი იცოდნენ, მათი ნათესავები ცოცხლები იყვნენ თუ დაღუპულები. ხალხი ჩიოდა, რომ დაკარგულებს არავინ ეძებდა და ერთიანი სია არ არსებობდა. ლიუბოვმა გაიგო, რომ დედასთან ერთად დაღუპული მეზობლების ცხედრები დარინოდან აპრილში გაიტანეს, თუმცა დედამისის ცხედარი კვლავ დაკარგული იყო.

ლიუბოვი იხსენებს: „არ მისმენდნენ. ყველა მხოლოდ იმას ამბობდა, რომ იქ სახიფათო იყო და ამ საკითხს მაშინ არავინ მიხედავდა“. ადგილობრივი სოფლის საბჭოს ხელმძღვანელი იური ტკაჩევი იმ მოხალისეებს შორის იყო, რომლებიც ქუჩებიდან და მინდვრებიდან მშვიდობიანი მოსახლეობის ცხედრებს აგროვებდნენ. ტკაჩევმა თქვა: „ადამიანებისთვის ძნელია, არ იცოდნენ, რა მოუვიდათ მათ ახლობლებს, ტყვეობაში არიან თუ დაიღუპნენ და სად დაიღუპნენ“.

ცხედრების ტომრებისა და ევაკუაციაში მონაწილე ფურგონების საწვავის ხარჯს მოხალისეები ან შემომწირველები ფარავდნენ და არა ხელისუფლება. 2025 წლის მეორე ნახევარში რეგიონული ხელისუფლების წარმომადგენლები დაკარგულთა მაძიებელ ჯგუფს რამდენჯერმე შეხვდნენ. ახლობლების თქმით, ამან თითქმის არაფერი შეცვალა.

ლიუბოვი დედის ცხედარს გასული წლის ოქტომბრამდე ეძებდა. კურსკში ჩასვლისას მან მორგს მიმართა და ჰკითხა: „დარინოში მცხოვრები, 1949 წელს დაბადებული ქალი, ამოუცნობ ცხედრებს შორის ხომ არ არის?“ თანამშრომელმა ლეპტოპის ეკრანი მიუბრუნა. ლიუბოვმა 2025 წლის აპრილში გადაღებულ ფოტოზე დედა მაშინვე ამოიცნო.

ქალი ქუჩაში გვერდზე იწვა, მოხრილი მუხლებით. ლიუბოვმა დედის სახე და ძველი სვიტერი ამოიცნო. მან დნმ-ის ნიმუში იანვარში ჩააბარა, თუმცა უთხრეს, რომ ნიმუში დაიკარგა. ამიტომ დედის ცხედარი მორგში რამდენიმე თვე ამოუცნობი რჩებოდა.

ლიუბოვს დედის მშობლიურ სოფელში დაკრძალვა სურდა, თუმცა ეს ჯერ შეუძლებელია. ცხედარი კრემაციას დაუქვემდებარეს, ფერფლი კი დაახლოებით 100 მილის მოშორებით, ბელგოროდში, ლიუბოვის ბინაში ინახება. მას წყენა აქვს, რომ მთავრობამ შეჭრა ვერ შეაჩერა, მოსახლეობა დროულად არ გაიყვანა და დაარწმუნა, რომ ვითარება სერიოზული არ იყო.

ბი-ბი-სიმ კომენტარი კურსკის გუბერნატორს, რუსეთის ადამიანის უფლებათა კომისარსა და რუსეთის წითელ ჯვარს სთხოვა, თუმცა პასუხი ვერ მიიღო. უკრაინის ტერიტორიული თავდაცვის ძალების სარდლობამ და ადამიანის უფლებათა კომისარმა განაცხადეს, რომ კურსკის რეგიონიდან ევაკუირებული ყველა მშვიდობიანი მოქალაქე რუსეთს გადასცეს.

ლიუბოვი იმ დროს იხსენებს, როცა ველოსიპედით უკრაინის საზღვარს კვეთდა და ძეხვს, ძაფსა და ნაყინს ყიდულობდა. ის ამბობს: „ჩვენ მათთან მივდიოდით, ისინი კი ჩვენთან მოდიოდნენ. ახლა ამ სოფლებიდან არცერთი აღარ არსებობს“.

თემებილიუბოვიუკრაინის ძალებიკურსკირუსეთიუკრაინა2024 წლის უკრაინული შეჭრადაკარგული ადამიანები

გამოქვეყნდა 13 სექტემბერი, 2026