საუდის ნავთობსადენის გაჩერება აზიის უმსხვილეს იმპორტიორებს აზარალებს

საუდის არაბეთის აღმოსავლეთ-დასავლეთის ნავთობსადენის გაჩერება აზიის ნედლი ნავთობის ოთხ უმსხვილეს იმპორტიორს ისედაც შეზღუდულ მიწოდებას კიდევ უფრო შეუმცირებს. მათ შორის ყველაზე პირდაპირი საფრთხის წინაშე სამხრეთ კორეა ჩანს.

კორეის საერთაშორისო სავაჭრო ასოციაციის (Korea International Trade Association) მონაცემებით, ივლისში საუდის ნედლ ნავთობზე სამხრეთ კორეის იმპორტის 34,1% მოდიოდა. მთავრობის მონაცემებით, იაპონიისთვის ეს მაჩვენებელი 27,3%-ია. საბაჟოს მონაცემებით, ჩინეთისთვის ის 14,9%-ს შეადგენს. Kpler-ის მონაცემებით, ინდოეთისთვის მაჩვენებელი 10,2%-ია.

აზიის ბაზრების დამოკიდებულება საუდის ნედლ ნავთობზე პირდაპირ არ აჩვენებს, რამდენ ბარელს შეეხება ნავთობსადენის გაჩერება. თუმცა, ჰორმუზის სრუტეში ექსპორტის შეზღუდვამ სამეფოს ექსპორტის მნიშვნელოვანი ნაწილი დასავლეთით, ნავთობსადენთან დაკავშირებულ იანბუს პორტში გადაამისამართა.

Bain & Company-ის (Bain & Company) აზია-წყნარი ოკეანის რეგიონის ენერგეტიკისა და ბუნებრივი რესურსების ხელმძღვანელმა თომას ლუედიმ განაცხადა, რომ იანბუმ საუდის ექსპორტის უდიდესი ნაწილი გადაიბარა, რომელიც მანამდე სპარსეთის ყურის ტერმინალებიდან იგზავნებოდა.

ლუედის შეფასებით, საფრთხის წინაშე აზიისთვის განკუთვნილი დღეში დაახლოებით 4 მილიონი ბარელი დგას. CMC Markets-ის (CMC Markets) გაყიდვების ტრეიდერმა ორიანო ლიცამ მოცულობა დღეში 3,5 მილიონიდან 4,5 მილიონ ბარელამდე შეაფასა. ეს მოხდება მას შემდეგ, რაც იანბუსა და ეგვიპტეში შენახული ნედლი ნავთობის მარაგები ამოიწურება.

Kpler-ის ნედლეულის კვლევის დირექტორმა მეტ სმითმა განაცხადა, რომ ნავთობსადენის ერთი თვით დახურვის შემთხვევაში ბაზარი 120 მილიონ ბარელს დაკარგავს. ეს სცენარი იანბუს წითელი ზღვის პორტში მარაგების გამოყენებასაც ითვალისწინებს. სმითის თქმით, გათვლა ეფუძნება ვარაუდს, რომ ნავთობსადენით დღეში 4,5 მილიონი ბარელი საექსპორტო ნავთობი გადაიტანება, ხოლო იანბუში 15 მილიონი ბარელი ინახება.

შენახულმა ნედლმა ნავთობმა, სპარსეთის ყურეში ალტერნატიულმა დატვირთვამ ან ნავთობსადენის ნაწილობრივ ამოქმედებამ საბოლოოდ შეფერხებული მოცულობა შეიძლება მნიშვნელოვნად შეამციროს.

გადამამუშავებელი ქარხნებისთვის უშუალო შედეგი შეიძლება ნედლი ნავთობის დეფიციტზე მეტად ხარჯების ზრდა იყოს.

ლიცამ თქვა: „აზიელი გადამმუშავებლები ხარჯების ზრდას დაუყოვნებლივ, ფიზიკურ დეფიციტს კი რამდენიმე კვირის შემდეგ იგრძნობენ“. მან ზეწოლის პირველ ნიშნებად საშუალო სიმკვრივის, გოგირდიანი ნავთობის ფასნამატების ზრდა და მიწოდებული ტვირთის უფრო მაღალი სატრანსპორტო ხარჯები დაასახელა.