ავსტრია უწყებებს ხელოვნური ინტელექტით გადაწყვეტილებების მიღების უფლებას აძლევს

სრული ავტომატიზაციისთვის საქმე ფაქტობრივი გარემოებების, სამართლებრივი საკითხებისა და ტექნოლოგიის დონის გათვალისწინებით შესაფერისი უნდა იყოს. ამას 1991 წლის ზოგადი ადმინისტრაციული წარმოების კანონის ახალი 18a მუხლი ბუნდოვნად განსაზღვრავს. გერსტლმა განმარტა, რომ ეს თითოეულმა ადმინისტრაციულმა ერთეულმა თავად უნდა გადაწყვიტოს. განმარტებითი ბარათის თანახმად, კომპიუტერს გადაწყვეტილება მაშინაც შეუძლია, როცა ბუნდოვანი სამართლებრივი ცნებები შეფასების თავისუფლებას ტოვებს.

უწყებას სრულად ავტომატიზებულ პროცესზე გადამწყვეტი გავლენა უნდა ჰქონდეს. თუმცა ცალკეულ აქტებს მოხელე არ შეამოწმებს და მხოლოდ შერჩევითი კონტროლი ჩატარდება. აუცილებელია დოკუმენტირებული გამოცდის ეტაპი, ჩარევის შესაძლებლობა და სისტემის საკმარისი ტექნიკური გამჭვირვალობა. განმარტებითი ბარათის თანახმად, მკაფიო უნდა იყოს, რომელი მონაცემებით გაწვრთნეს ხელოვნური ინტელექტი.

ხელოვნური ინტელექტი თვითსწავლებადი არ უნდა იყოს. ნორმის ყოველი ცვლილება ან ახალი სასამართლო პრაქტიკა ხელახალ წვრთნასა და გამოცდას მოითხოვს. უწყების ხელმძღვანელმა მისი გამოყენებაც თავიდან უნდა დაამტკიცოს.

ოპოზიცია ცვლილებებს აკრიტიკებს. FPÖ-ის დეპუტატმა მარკუს ჩანკმა წესებს „ზედმეტად ბუნდოვანი, მეტისმეტად ფართო და კონსტიტუციურად საეჭვო“ უწოდა. მისი თქმით, ხელოვნური ინტელექტი ადამიანის შეფასებას ვერ შეცვლის. მწვანეთა დეპუტატმა სულეიმან ზორბამ აღნიშნა, რომ შეცდომებზე პასუხისმგებლობა გაურკვეველია. მან ასევე გააკრიტიკა, რომ ავტომატიზაციის გამოყენებას პარლამენტის ნაცვლად შესაბამისი უწყება გადაწყვეტს.

ავტომატურ აქტზე პასუხისმგებელი პირის სახელი აღარ მიეთითება. უწყებამ უნდა აღნიშნოს, რომ აქტი სრულად ავტომატურად შეიქმნა. თუ საქმე საჯარიმო დადგენილებას არ ეხება, პირს მისი გასაუქმებლად ორი კვირა ექნება. დასაბუთება აუცილებელი არ იქნება. ამით ავსტრია მონაცემთა დაცვის ზოგადი რეგულაციის 22-ე მუხლის დაცვას ცდილობს. ის მოქალაქეებს სრულად ავტომატიზებული სამართლებრივი გადაწყვეტილებებისგან იცავს. შემდეგ უწყებას ახალი აქტის გამოცემა ადამიანის მეშვეობით შეეძლება. გასაჩივრების წარმოებაში ავტომატიზებული გადაწყვეტილებები დაუშვებელია.

კანონმდებელი გასაჩივრებისთვის ტერმინ „წარდგენას“ იყენებს, თუმცა მას ტრადიციულად სხვა მნიშვნელობა აქვს. ჩვეულებრივ, სადავო აქტს ზემდგომი ინსტანცია არ ამოწმებს. საქმეს გადაწყვეტილების მიმღები იგივე ინსტანცია იკვლევს და აქტს ცვლის ან ძალაში ტოვებს. ახალი ავტომატიზებული აქტის შემთხვევაში კი წარდგენა მას დაუყოვნებლივ და უკუქცევით აუქმებს.

თუ მოქალაქე აქტს არ გაასაჩივრებს, უწყებას ან მის ზემდგომ ორგანოს მისი შეცვლა ან გაუქმება ორი თვის განმავლობაში შეეძლება. ეს მასობრივი წარმოებისას ენობრივი მოდელის შეცდომებზე სწრაფ რეაგირებას ემსახურება. ცალკეული აქტების შემოწმება აუცილებელი არ იქნება. შინაარსობრივი წინაპირობა არ არსებობს, თუმცა უწყებამ შეძენილი უფლებები მაქსიმალურად უნდა დაიცვას.