ღაზის მოსწავლეები სკოლებში თითქმის სამი წლის შემდეგ დაბრუნდნენ

შაბათს ღაზაში ასობით ათასი ბავშვი თითქმის სამი წლის შემდეგ პირველად დაუბრუნდა სკოლაში სწავლას. ისინი დაზიანებულ შენობებში, დროებით ნაგებობებსა და კარვებში შეიკრიბნენ. მძიმე დეფიციტის გამო ოჯახებისთვის კალმები, რვეულები და ფორმებიც კი მიუწვდომელია.

გაეროს ბავშვთა ფონდის, იუნისეფის (UNICEF) ცნობით, ომის დროს ღაზის სკოლების 98% განადგურდა ან დაზიანდა. ადგილობრივი განათლების სფეროს ოფიციალური პირების მონაცემებით, დაახლოებით 660 000 მოსწავლე რეგულარული, პირისპირ სწავლების გარეშე დარჩა.

აღმოსავლეთ ხან-იუნისის განათლების დირექტორმა იბრაჰიმ რამადანმა განაცხადა, რომ სწავლა ფრთხილად განახლდა კონფლიქტის შემდეგ. მისი თქმით, კონფლიქტმა დაახლოებით 22 000 მოსწავლე და განათლების სფეროს 770-ზე მეტი თანამშრომელი იმსხვერპლა, მათ შორის 532 მასწავლებელი.

ხან-იუნისში მოაიედ აბუ მუსტაფამ თქვა: „სკოლაში ბოლოს სამი წლის წინ ვიყავი. ახლა სასწავლო წელს ვიწყებთ. ეს სიხარულის, ბედნიერებისა და წარმატების წელია“.

მუსტაფა სწავლას მტკიცედ აპირებს, მიუხედავად იმისა, რომ უჰაერო კარავში იატაკზე ზის და სათანადო ფეხსაცმელი, რვეულები და კალმები არ აქვს. მან ომში მეგობრები დაკარგა.

მან დასძინა: „ამ ყველაფრის მიუხედავად, ვისწავლით. კარავშიც კი ვისწავლით“.

იძულებით გადაადგილებულმა 15 წლის მოსწავლემ, სამარ აბუ სალმიმ, სწავლა ასევე განაახლა. ის ოჯახთან ერთად კარავში ცხოვრობს.

აბუ სალმიმ დროებითი სკოლის ეზოში თქვა: „ტელეფონებით ვსწავლობდით და მასწავლებლები არ გვინახავს... ახლა ჩვენი ოცნების ასასრულებლად დავბრუნდით... ერთი კარვიდან მეორეში“.

მას კვლავ არ აქვს აუცილებელი ნივთები, რომლებიც მისი ოჯახისთვის მეტისმეტად გაძვირდა.

აბუ სალმიმ აღნიშნა: „ომამდე ყველაფერი გვქონდა: რვეულები, კალმები, სხვადასხვა საქონელი, ტანსაცმელი, გასეირნების შესაძლებლობა და ნივთები, რომელთა იაფად შეძენაც შეგვეძლო“.

ანკლავში მასშტაბური ნგრევის მიუხედავად, განათლების სამინისტრომ 2026-27 სასწავლო წელი დაიწყო. ადგილობრივი და საერთაშორისო ორგანიზაციების მხარდაჭერით, უწყებამ ტილოს, ხის, ლითონის ფურცლებისა და კარვებისგან ათობით დროებითი ობიექტი ააშენა.

ზოგი ობიექტი პირდაპირ ქვიშაზე დგას. სხვებში საკლასო ოთახებში მხოლოდ დაფა და რამდენიმე ლეიბია. რამდენიმე ობიექტში კვლავ იძულებით გადაადგილებული ოჯახები ცხოვრობენ.

მოაიედ აბუ მუსტაფამ თქვა: „ადრე სკოლაში წასასვლელად ბედნიერები ვიღვიძებდით... ახლა სკოლაში მოსვლისას მაწანწალა ტყვიების, რაკეტების, დარტყმების, ყველაფრის გვეშინია“.